Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Η μυρωδιά τους στα σεντόνια, το πιο ακριβό άρωμα.
Ένα άρωμα που δεν μπορεί να φτιαχτεί σε κανένα εργαστήριο.
Ένα άρωμα που κρύβει μέσα του όλο τον έρωτα, όλο το πάθος, όλη την ένταση δυο ανθρώπων που αποφάσισε η μοίρα να τους ενώσει σε ένα “μαζί” αδιαπραγμάτευτο.
Ένα άρωμα που φτιάχτηκε σιγά σιγά, με δειλές νότες αγγίγματος, με απόσταγμα φόβου για το καινούριο και το άγνωστο. Με την επισφράγιση από το πρώτο φιλί, που έγινε αμέτρητα άλλα και μέσα του χάνονται όλα τα λόγια που δεν έχουν ειπωθεί.
Ένα άρωμα που αργά αργά, έκανε τον ενθουσιασμό, έρωτα, την επιθυμία πόθο, την ανυπομονησία πάθος.
Ένα άρωμα που έφτιαξαν δυο σώματα που έγιναν ένα, σε μια στιγμή.
Δυο σημάδια στα σεντόνια που δεν ξεχωρίζουν.
Δυο άνθρωποι σημαδεμένοι που αφέθηκαν για ακόμα μια φορά.
Κι όταν άγγιξαν ο ένας τον άλλο, όταν κούμπωσαν οι αγκαλιές τους, κατάλαβαν γιατί όλα τα άλλα, ήταν μισά. Ένιωσαν το ολόκληρο, την πληρότητα και μέσα σε μια στιγμή, ήξεραν πως ό,τι είχαν ζήσει μέχρι τώρα, ήταν “κάτι σαν..” μα δεν ήταν “αυτό”!
Και μαζί με όλα όσα μοιράστηκαν, με τις μνήμες, τις στιγμές, τα φιλιά, τα χάδια, μοιράστηκαν και τη μυρωδιά τους. Εκείνη την μοναδική, την φτιαγμένη από πόθο, πάθος κι έρωτα.
Μια μυρωδιά που έχει ποτίσει κάθε κύτταρό τους και δεν μπορεί να την ξεπλύνει από πάνω τους καμία καθημερινότητα.
Γιατί αυτοί οι δυο, έζησαν πολλά άοσμα “περίπου”, μέχρι να αποκτήσουν το δικό τους ολόκληρο “μαζί”.
